Nieuw logo ‘de samenkleving'

Sinds een dag of twee, is het blog van de Frater verrijkt met een nieuw logo, ontworpen door Master Peanut (zie ook http://www.peanutsweb.nl/).
Een tekening van een boksende Frater. Boksend tegen alle onrecht, domheid, de samenkleving,misleiders, uitbuiters, de wereldregering, het Hollandse broekenpoepen en boksend voor echte persoonlijke ontwikkeling en groei.
De tekening is er in een vorm met tekst(zie 'over mij') en zonder tekst(hierboven). Ik ben er nog niet over uit welke ik definitief ga plaatsen. Als de trouwe Samenkleving-lezers een voorkeur hebben voor een der beiden, laat het de Frater weten
De Frater is in ieder geval erg blij met het werk van Master Peanut, the savage artist. Bezoek ook eens zijn pasgeboren site, te vinden in mijn links, en overtuig u zelf van zijn kunnen.
Als de katholieke fundamentalisten(de inquisitie) hem nu maar met rust laten, anders hebben we er weer een martelaar bij!

PS

Er is inmiddels al een keuze gemaakt. Hij is gevallen op bovenstaande versie.

Frater Venerius

Kort Lontje

Gisteren werden in Denemarken drie (!) mensen met een Arabische achtergrond opgepakt, die Kurt Westergaard (72 jaar) wilden vermoorden. Kurt Westergaard is een van de Deense cartonisten, die in 2005 spotprenten van Mohammed uitbrachten, waarna in de Islamitische wereld de pleuris uitbrak en zeker twee Deense ambassades in rook opgingen.
Daar de Frater niets van doen heeft met censuur of rituele ambassade-verbrandingen, laat staan executies vanwege tekeningen, prijkt vanaf vandaag uit solidariteit, Kurt’s spotprent op mijn blog.
Zijn er zieltjes die hierdoor gekwetst raken, schroomt niet en meld u bij de boksende Frater, misschien kan hij u dan duidelijk maken wat een echte kwetsuur is.

Night of the Gypsies

Vanmorgen stond een kaartje kopen voor de Taraf de Haïduks als eerste op mijn programma. Om 10.00 uur ging de kassa van de Oosterpoort open en de Frater was de eerste klant vandaag.

“Hoeveel kaartjes wilt u hebben, Frater?”
“Nou eh, eentje mevrouw.”
“Das prima, mag ik uw postcode en huisnummer?”
Dat is nieuw voor de Frater. Om een kaartje voor een voorstelling in de Oosterpoort te kunnen kopen, hebben ze mijn adresgegevens nodig?
“Mevrouw u kunt € 22 van mij krijgen, maar mijn adresgegevens lijken mij niet noodzakelijk om een kaartje te mogen kopen.”
Ja mensen, het aanleggen van een database is zo’n lucratieve bezigheid, dat de afdeling kunst en cultuur zich er ook al mee bezig gaat houden.
De dame achter de kassa was blijkbaar niet van mijn repliek gediend en een onweer stond op losbarsten. Het gratis programmaboekje kon er niet meer bij haar van af, dat moest ik dan maar in de foyer opsnorren, tussen alle andere reclame. Ik wenste haar nog een fijne dag en ging naar op zoek naar mijn fiets, de zon scheen en de wereld wachtte.

Sneu vindt de Frater zoiets, dat een arbeider zich persoonlijk aangevallen voelt, als een klant niet ingaat op een vraag van hogerhand. Een verzoek dat de arbeider in opdracht van zijn/haar baas moet vragen, niets persoonlijks, gewoon werk en in mijn geval zelfs geen werk.
Mevrouw achter de balie had zich als hoogste doel gesteld; het tevredenstellen van haar superieuren, daar waar ik altijd ‘de klant is koning’ met de paplepel ingegoten kreeg.
Ik kom dit soort verzoeken de laatste tijd meer en meer tegen en daar waar het niet noodzakelijk is, zal men van mij geen gegevens krijgen. Men hoeft geen adresgegevens, telefoonnummer, bankrekeningnummer, kenteken van mijn auto of schoenmaat als ik bij de kruidenier om de hoek een pakje koffie ga kopen. Hij verleidt ons met een bonuskaart, waarmee kortingen op sommige artikelen verkregen wordt. Laat men de bonuskaart scannen, om een paar centen korting te verkrijgen, wordt meteen onze hele inkoop in de computer opgeslagen. Ook ons koopgedrag probeert men dus in een database te verwerken.

Om dezelfde reden betaal ik dan ook NOOIT met mijn bankpas. Ik ga eerst naar de flappentap en betaal vervolgens cash, dat wat ik nodig heb. Ik sta dan ook altijd verbaasd over het feit dat zoveel Nederlanders onwetend en niet nadenkend aan deze systemen meewerken. Ja, ik vermoedde het allang: In elke Nederlander schuilt een spion!

Straks moeten we nog een pasje aanschaffen om naar de wc te mogen. Kunnen ze het toiletbezoek van de medemens gaan registreren.

Ik zal woensdag de proef op de som doen in de Oosterpoort bij de Taraf de Haïduks, waar het bier weer ruimschoots zal vloeien en mijn blaas frequent geleegd moet worden.

Zonder vertoon van een legitimatiebewijs natuurlijk!

Nederland koud verklikkerland

Vandaag zag de Frater een bericht op RTL-teletekst dat hem zijn wenkbrauwen deed fronzen en hem noopte in de digitale pen te klimmen:

Meld Misdaad Anoniem vaker gebeld.
Het meldpunt MMA is vorig jaar veel vaker gebeld dan het jaar ervoor. MMA kreeg ruim 80.000 telefoontjes, 19 % meer dan in 2006.
Van de 80.000 telefoontjes werden er 22.850 meldingen naar politie en justitie doorgestuurd. De meeste hadden te maken met drugszaken.
Volgens MMA’s jaarverslag is een kwart meer misdrijven opgelost dan in 2006.
“Dit waren er 876, waarbij 1111 mensen werden aangehouden.” Het nummer werkte ook preventief. Er werden meer misdrijven voorkomen dankzij een telefoontje.

Dat de Frater vroeger wiskunde in zijn vakkenpakket had komt hem nu nog goed van pas.
Een paar statistische gegevens, even uit mijn hoofd bereken ik:

• Dat deze telefoontjes een oplossingspercentage hadden van nog geen 1,1 %.
• Dat van al die telefoongesprekken 28,5 % interessant genoeg was om aan de politie of justitie door te spelen.
• Dat alle meldingen leidden tot een aanhoudingspercentage van nog geen 1,4 %.
• Er in het jaar 2006 slechts 700 misdaden via de verkliklijn werden opgelost.

Waar bellen al die mensen dan over vraag ik mij af, als grofweg maar een kwart recherchewaardig is. In den beginne bellen ze natuurlijk omdat zij vinden dat iemand anders bepaalde dingen niet mag doen. Gezien de statistieken vinden de mensen blijkbaar vier keer zoveel zaken misdrijven, dan de politie en justitie. Een gevaarlijke tendens vindt de Frater. Dat betekent eigenlijk dat, zonder iets misdadigs gedaan te hebben, politiemensen voor zijn deur kunnen staan om hem mee te nemen naar het bureau en hem aan een kruisverhoor mogen onderwerpen. Waarvoor weet hij niet. Iemand had de politie getipt over vermeende criminele activiteiten. Na de gebruikelijke stokslagen zal blijken dat de Frater tot de andere 98,6 % behoord en hij wordt weer vrijgelaten. Nu weet hij gelukkig waar hij van verdacht werd, maar nog niet aan wie hij dat te danken heeft. Dit zal hij ook nooit te weten komen want de kliklijn is anoniem.
Een doemscenario waar iedereen zomaar de dupe van kan worden ! Nu zal dat de Frater niet snel gebeuren, gezien zijn vroom morele levenshouding, maar toch, het zal je maar overkomen. De kliklijnen als aanvulling en verrijking van de reeds bestaande burenruzie, als het ware.

Het is toch erg jammer dat de door automatisering vrij gekomen tijd, nu besteed wordt aan het begluren en verklikken der medemens.
Men had beter een goed boek kunnen lezen.

Bloed, brood en spelen

Wat was het gisteravond toch stil op straat. Even dacht ik dat er weer een voetbalwedstrijd van het Nederlands elftal bezig was, maar nee, een uitzending van Peter de Vries was het die de gemoederen zo bezig hield. Het blijft hetzelfde genre, deze keer geen nationalistische gevoelens of honger naar de bal, maar honger naar bloed. Dan blijkt ook hoezeer de publieke terechtstellingen van een paar honderd jaar geleden, heden ten dage danig gemist worden door de gemiddelde Nederlander. De laatste terechtstellingen in Nederland dateren ook alweer uit de jaren na de tweede wereldoorlog en waren niet openbaar.
Nee, dan de dagen van Oldenbarneveldt. Of moet ik zeggen de laatste dag van Johan? Men kon op het Binnenhof over de hoofden van de kijklustigen lopen. Zo gaat dat nu nog in Ar Riyad, China, VS en menig andere Middeleeuwse Staat, waar deze oude tradities nog steeds in stand worden gehouden.
Wat is dat toch, dat de bevolking zo aantrekt bij executies? Is dat het zien van bloed, het beseffen van hun eigen vergankelijkheid of is het een diep gekoesterde wens zelf iemand te vermoorden, maar wordt dit door de wetgeving aan banden gelegd?
Ik opteer voor het laatste. Het jacht- en territorium instinct, als het ware.

Hoe kan de moderne mens, in de landen waar geen terechtstellingen meer plaatsvinden, deze bevrediging dan krijgen? In het diepst van zijn wezen zal er altijd een gemis zijn. Iets waar men zich niet bewust van is, maar wat men toch terdege voelt.
Onbewust zoals altijd, gaat de moderne mens op zoek naar bloed en vindt dat in de sportwedstrijden. Het gegil en gekrijs bij een heden ten daagse voetbalwedstrijd moeten haast van de zelfde orde van grootte zijn als destijds bij de executie in 1619 op het binnenhof in Den Haag.
Het programma van P. R. de Vries moet ook iets dergelijks losgemaakt hebben in de Nederlander. Het gevoel alsof men jaagt op loslopend wild, het gevoel alsof je het angstzweet van het dier al ruiken kan en tenslotte het onvermijdelijke genadeschot. Dit alles niet door hemzelf gegeven, maar in de persoon van Peter Rudolf, iemand waarmee de kijker zich goed kan identificeren.
De installateurs van mijn keukenblok hebben het nu nog over de geslaagde jachtpartij van gisteravond. Het was wel laat geworden, half een, maar je moet toch iets over hebben voor zo’n onvergetelijk avontuur. Een avontuur waar ze nog de hele week op teren kunnen en die voorlopig de honger naar bloed weer even gestild heeft.
Tot de volgende P.R. de V.-uitzending, voetbalwedstrijd of wereldoorlog.

Geen Bot gevangen

Vanmorgen ben ik met frisse moed op pad gegaan naar de door Marinus aanbevolen firma Botman. Meteen bij binnenkomst werd ik al geholpen door de heer Walstra. Kijk eens dacht ik, dat gaat wel even anders dan bij de electronica-Aldi. Met engelengeduld werd de Frater bijgepraat naar het jaar 2008 en na 20 minuten vraag en antwoord en € 50 afpingelen, stond ik alweer buiten met de aankoopbon.
Nee de Frater is niet gek en laat zich ook niet gek maken.
Het is een Sony geworden, LCD 66cm, model Bravia in stemmig zwart en hij was jammer genoeg niet op voorraad.
Volgende week wordt hij gebracht en geïnstalleerd. Alles inclusief.
Misschien kan ik deze week dan eens al die ongelezen boeken aanpakken waar ik met een werkende TV niet aan toekwam.

Ik begin gelijk maar met P.D. Ouspensky - Een nieuw model van het heel al.

Plasma of LCD?

Na jaren van trouwe dienst heeft mijn TV het vandaag begeven onder het geweld van decennialang pulpprogrammering op alle kanalen. Daar was uiteindelijk zelfs de mijne niet tegen bestand.
En nu, Plasma of LCD ?
Vandaag ben ik maar eens gaan kijken bij de mensen van de reclameslogan: “Ik ben toch niet gek”. Dat bleek dus een verkeerd moment te zijn want ik moest over de hoofden van de kooplustigen lopen, om bij de afdeling platgeslagen beeldschermen te komen. Wat bleek: heden waren alle modellen zonder de 19% BTW te koop. Dat liet de gemiddelde Groninger proleet zich geen twee keer zeggen en en masse waren ze naar de shop aan de Westerhaven getogen.
Daar stond de Frater dan, hij kon niet meer vooruit of achteruit, kreeg geen medewerker te spreken en zag i.p.v. TV’s alleen de ruggen van kooplustigen.

Dan maar weer naar huis en morgen nog maar eens proberen.

Na ongeveer een kwartier van duwen en trekken, op de tenen trappen en getrapt worden, mensen met het koopgeile schuim op de mond ontwijken en me daarna langs de rijen wachtenden bij de kassa’s vechten, stond ik eindelijk buiten.

Zonder TV.
Helemaal bezweet door het onvrijwillige lichamelijk contact en nog onder de indruk van dit claustrofobische avontuur zocht ik mijn fiets en ging naar huis.
Eenmaal thuis aangekomen kon de Frater maar tot een conclusie komen: Ik ben toch niet gek!

Morgen probeer ik het nog eens, maar dan bij een elektronicazaak waar ze een fatsoenlijke service combineren met redelijke prijzen.
Bestaat dat heden ten dage nog wel, vraagt de Frater zich af ?

Volgens Frere Marinus bestaat er zo'n zaak in Groningen. Zij hebben alleen de naam niet mee, Botman.
Wij zullen zien.

Het nieuwe keukenblok

Ongeveer 10 maanden geleden kreeg ik een brief van mijn woningbouwvereniging de Huismeesters dat er spoedig begonnen zou worden met het plaatsen van nieuwe keukenblokken in de woningen bij ons in de straat. Daar ik van plan was om eind mei er even tussenuit te gaan heb ik meteen opgebeld naar de woningbouwvereniging met de vraag om wat specifieker te zijn aangaande de begindatum van de verbouwing in het algemeen en die van mij in het bijzonder. Ik kreeg toen te horen dat het wel tot de zomer zou kunnen duren, eer ze begonnen.

Prima, ik kon dus onbezorgd op vakantie.

Juni ging voorbij en nog geen actie.

Klopt ook wel want Juni wordt voor het grootste gedeelte tot de lente gerekend.
Juli begon en ging voorbij zonder actie van de Huismeesters.
Augustus begon. Toch maar even bellen met de woningbouwvereniging.
“Nou nee meneer, het duurt allemaal wat langer en ze zullen beginnen na de bouwvak”.
Ok, waar beginnen ze dan, bij nummer 1 of op het eind van de straat?
“Ze beginnen op nummer 1 en na ongeveer een maand zullen ze bij uw woning zijn”.
De bouwvak ging voorbij, de frater werd 50 en Augustus was ook weer geschiedenis.
September begon en ging voorbij, nou nee niet helemaal. De laatste week van September begon men. Zo’n 6 weken later waren ze mijn huis genaderd en ik schoot de opzichter aan om een afspraak te maken voor mijn keuken.

“Uw huis? Nou eh, dat staat niet op mijn lijst”.
Wat bleek, er was in Maart nog een tweede brief van de woningbouwvereniging de deur uitgegaan waarin gevraagd werd om een bevestiging van de bewoners. Ik had die brief nooit gekregen en heb dus ook geen bevestiging naar hun gestuurd, waardoor de aannemer mij niet op de lijst gezet had. Geen nood verzekerde men mij want er waren meerdere huizen die nog geen nieuw keukenblok hadden, dus ik zou in de tweede ronde, voor Kerstmis, aan de beurt komen.

Toen Sinterklaas weer terug was naar Spanje en ik nog steeds niets van de woningbouwvereniging gehoord had, heb ik maar weer eens gebeld.
“Het heeft allemaal wat langer geduurd beste Frater, maar in Januari gaan we beginnen met het plaatsen van de keukenblokken tweede ronde”.
Gisteren dus eindelijk de verlossende brief gekregen dat ze op 4 februari om 8.00 mijn keukenblok komen plaatsen. Fantastische planning van de a-carnavallisten hier in Groningen.
Na een jaar van bellen, rekening houden met en vooruitzien mijnerzijds, moet de Frater de zegening van de optocht (d’r Zog) in Kirchroa maar afbellen, want hij wil niet weer een jaar wachten op zijn nieuwe keukenblok.

Een huurder uit zijn woning zetten gaat blijkbaar vele malen sneller dan een keukenblok erin.

Tenminste in Groningen bij de Huismeesters.

de frater

Voor de ornithologen onder ons betekent frater weer iets heel anders.
Zet uw geluid aan en luister:
http://www.vogelvisie.nl/soort/frater.php

De film van ome Willem

Ik heb in mijn leven nog nooit meegemaakt dat de Nederlandse regering zich heeft bemoeid met de inhoud van een nog uit te komen film. Zelfs niet toen het leven van Klaas Bruinsma(de Dominee) verfilmt ging worden, waarin onze prinses Mabel toch een hoofdrol vervulde. Ongetwijfeld zal dit de monarchisten zwaar voor de kop gestoten hebben, maar er was geen reden om de filmmakers en bioscopen te beschermen tegen eventuele aanslagen van beledigde oranje fans te lande.
Ook kan ik mij herinneren dat, toen de Last temptation of Christ in Nederland uitkwam, er hooguit wat boze brieven in de krant kwamen en enkele stilzwijgende protesten voor de bioscopen plaats vonden.
Heel anders is het wanneer je de Koran kritisch onder de loep neemt, dan is opeens alles geoorloofd, althans volgens sommige Islamieten.
Nu is de frater absoluut geen fan van onze blonde Geert, maar wel een fan van vrijheid van meningsuiting, ook als die mening sommigen voor de kop stoot.

De Nederlandse regering is hier een andere mening toegedaan, namelijk: drijf geen buitenlandse regeringen tegen ons in het harnas ook al zijn ze nog zo fout.
China bijvoorbeeld, waar dadelijk de olympische spelen plaats vinden en een toonbeeld van goed georganiseerde dictatuur is, wordt geen strobreed in de weg gelegd. Sterker nog, als er geopperd wordt om de spelen te boycotten vanwege de schendingen der mensenrechten, kan de Chinese ambassadeur ongestraft deze acties veroordelen. Ik dacht nog wel dat geen enkele diplomaat hier in Nederland ook maar iets te zeggen heeft over het handelen der Nederlanders, laat staan dreigen met het vingertje.
Zo ook grootmufti Ahmad Badr al-Din al-Hassoun van Syrië. Ik citeer:
mocht Wilders besluiten in de film de Koran te verbranden of verscheuren, betekent dat simpelweg dat hij aanzet tot oorlogen en bloedvergieten. Het is de verantwoordelijkheid van het Nederlandse volk om hem ervan te weerhouden.
Daarbij gaat de beste(?) man simpelweg voorbij aan het feit dat het zijn verantwoording is zijn schapen op de rechte weg te houden, daar hij de herder van zijn gemeente is.
De frater vindt het ook erg vreemd dat de scheiding tussen kerk en staat, zoals we die al eeuwen kennen in Nederland, nu opeens ongedaan gemaakt wordt ten behoeven van de grootmoefti van Syrië. Wat bij hun normaal is hoeft dat hier nog lang niet te zijn.
Zo ook de middeleeuwse opvattingen over geloof en beledigingen.
Bloedwraak bestaat hier gelukkig allang niet meer en moet ook niet terug geïntegreerd worden door mensen die de middeleeuwen nog niet gepasseerd zijn. Dat zou pas echt verwildering zijn!

De Nederlandse regering zou er beter aan doen haar eigen landgenoten en hun verworvenheden te beschermen tegen mensen die onze vrijheden niet tolereren. Leidt het uitkomen van Wilders zijn film tot ongeregeldheden en/of aanslagen hier, dan zal de Nederlandse regering krachtig moeten optreden tegen die personen die onze verworvenheden met voeten treden en niet tegen de persoon Wilders, zoals de grootmoefti dat wenst.
Ik kan niet wachten tot die veelbesproken en nog nooit vertoonde film uitkomt!

foto: de grootmoefti met de onuitspreekbare naam