Bloed, brood en spelen

Wat was het gisteravond toch stil op straat. Even dacht ik dat er weer een voetbalwedstrijd van het Nederlands elftal bezig was, maar nee, een uitzending van Peter de Vries was het die de gemoederen zo bezig hield. Het blijft hetzelfde genre, deze keer geen nationalistische gevoelens of honger naar de bal, maar honger naar bloed. Dan blijkt ook hoezeer de publieke terechtstellingen van een paar honderd jaar geleden, heden ten dage danig gemist worden door de gemiddelde Nederlander. De laatste terechtstellingen in Nederland dateren ook alweer uit de jaren na de tweede wereldoorlog en waren niet openbaar.
Nee, dan de dagen van Oldenbarneveldt. Of moet ik zeggen de laatste dag van Johan? Men kon op het Binnenhof over de hoofden van de kijklustigen lopen. Zo gaat dat nu nog in Ar Riyad, China, VS en menig andere Middeleeuwse Staat, waar deze oude tradities nog steeds in stand worden gehouden.
Wat is dat toch, dat de bevolking zo aantrekt bij executies? Is dat het zien van bloed, het beseffen van hun eigen vergankelijkheid of is het een diep gekoesterde wens zelf iemand te vermoorden, maar wordt dit door de wetgeving aan banden gelegd?
Ik opteer voor het laatste. Het jacht- en territorium instinct, als het ware.

Hoe kan de moderne mens, in de landen waar geen terechtstellingen meer plaatsvinden, deze bevrediging dan krijgen? In het diepst van zijn wezen zal er altijd een gemis zijn. Iets waar men zich niet bewust van is, maar wat men toch terdege voelt.
Onbewust zoals altijd, gaat de moderne mens op zoek naar bloed en vindt dat in de sportwedstrijden. Het gegil en gekrijs bij een heden ten daagse voetbalwedstrijd moeten haast van de zelfde orde van grootte zijn als destijds bij de executie in 1619 op het binnenhof in Den Haag.
Het programma van P. R. de Vries moet ook iets dergelijks losgemaakt hebben in de Nederlander. Het gevoel alsof men jaagt op loslopend wild, het gevoel alsof je het angstzweet van het dier al ruiken kan en tenslotte het onvermijdelijke genadeschot. Dit alles niet door hemzelf gegeven, maar in de persoon van Peter Rudolf, iemand waarmee de kijker zich goed kan identificeren.
De installateurs van mijn keukenblok hebben het nu nog over de geslaagde jachtpartij van gisteravond. Het was wel laat geworden, half een, maar je moet toch iets over hebben voor zo’n onvergetelijk avontuur. Een avontuur waar ze nog de hele week op teren kunnen en die voorlopig de honger naar bloed weer even gestild heeft.
Tot de volgende P.R. de V.-uitzending, voetbalwedstrijd of wereldoorlog.

Geen Bot gevangen

Vanmorgen ben ik met frisse moed op pad gegaan naar de door Marinus aanbevolen firma Botman. Meteen bij binnenkomst werd ik al geholpen door de heer Walstra. Kijk eens dacht ik, dat gaat wel even anders dan bij de electronica-Aldi. Met engelengeduld werd de Frater bijgepraat naar het jaar 2008 en na 20 minuten vraag en antwoord en € 50 afpingelen, stond ik alweer buiten met de aankoopbon.
Nee de Frater is niet gek en laat zich ook niet gek maken.
Het is een Sony geworden, LCD 66cm, model Bravia in stemmig zwart en hij was jammer genoeg niet op voorraad.
Volgende week wordt hij gebracht en geïnstalleerd. Alles inclusief.
Misschien kan ik deze week dan eens al die ongelezen boeken aanpakken waar ik met een werkende TV niet aan toekwam.

Ik begin gelijk maar met P.D. Ouspensky - Een nieuw model van het heel al.

Plasma of LCD?

Na jaren van trouwe dienst heeft mijn TV het vandaag begeven onder het geweld van decennialang pulpprogrammering op alle kanalen. Daar was uiteindelijk zelfs de mijne niet tegen bestand.
En nu, Plasma of LCD ?
Vandaag ben ik maar eens gaan kijken bij de mensen van de reclameslogan: “Ik ben toch niet gek”. Dat bleek dus een verkeerd moment te zijn want ik moest over de hoofden van de kooplustigen lopen, om bij de afdeling platgeslagen beeldschermen te komen. Wat bleek: heden waren alle modellen zonder de 19% BTW te koop. Dat liet de gemiddelde Groninger proleet zich geen twee keer zeggen en en masse waren ze naar de shop aan de Westerhaven getogen.
Daar stond de Frater dan, hij kon niet meer vooruit of achteruit, kreeg geen medewerker te spreken en zag i.p.v. TV’s alleen de ruggen van kooplustigen.

Dan maar weer naar huis en morgen nog maar eens proberen.

Na ongeveer een kwartier van duwen en trekken, op de tenen trappen en getrapt worden, mensen met het koopgeile schuim op de mond ontwijken en me daarna langs de rijen wachtenden bij de kassa’s vechten, stond ik eindelijk buiten.

Zonder TV.
Helemaal bezweet door het onvrijwillige lichamelijk contact en nog onder de indruk van dit claustrofobische avontuur zocht ik mijn fiets en ging naar huis.
Eenmaal thuis aangekomen kon de Frater maar tot een conclusie komen: Ik ben toch niet gek!

Morgen probeer ik het nog eens, maar dan bij een elektronicazaak waar ze een fatsoenlijke service combineren met redelijke prijzen.
Bestaat dat heden ten dage nog wel, vraagt de Frater zich af ?

Volgens Frere Marinus bestaat er zo'n zaak in Groningen. Zij hebben alleen de naam niet mee, Botman.
Wij zullen zien.

Het nieuwe keukenblok

Ongeveer 10 maanden geleden kreeg ik een brief van mijn woningbouwvereniging de Huismeesters dat er spoedig begonnen zou worden met het plaatsen van nieuwe keukenblokken in de woningen bij ons in de straat. Daar ik van plan was om eind mei er even tussenuit te gaan heb ik meteen opgebeld naar de woningbouwvereniging met de vraag om wat specifieker te zijn aangaande de begindatum van de verbouwing in het algemeen en die van mij in het bijzonder. Ik kreeg toen te horen dat het wel tot de zomer zou kunnen duren, eer ze begonnen.

Prima, ik kon dus onbezorgd op vakantie.

Juni ging voorbij en nog geen actie.

Klopt ook wel want Juni wordt voor het grootste gedeelte tot de lente gerekend.
Juli begon en ging voorbij zonder actie van de Huismeesters.
Augustus begon. Toch maar even bellen met de woningbouwvereniging.
“Nou nee meneer, het duurt allemaal wat langer en ze zullen beginnen na de bouwvak”.
Ok, waar beginnen ze dan, bij nummer 1 of op het eind van de straat?
“Ze beginnen op nummer 1 en na ongeveer een maand zullen ze bij uw woning zijn”.
De bouwvak ging voorbij, de frater werd 50 en Augustus was ook weer geschiedenis.
September begon en ging voorbij, nou nee niet helemaal. De laatste week van September begon men. Zo’n 6 weken later waren ze mijn huis genaderd en ik schoot de opzichter aan om een afspraak te maken voor mijn keuken.

“Uw huis? Nou eh, dat staat niet op mijn lijst”.
Wat bleek, er was in Maart nog een tweede brief van de woningbouwvereniging de deur uitgegaan waarin gevraagd werd om een bevestiging van de bewoners. Ik had die brief nooit gekregen en heb dus ook geen bevestiging naar hun gestuurd, waardoor de aannemer mij niet op de lijst gezet had. Geen nood verzekerde men mij want er waren meerdere huizen die nog geen nieuw keukenblok hadden, dus ik zou in de tweede ronde, voor Kerstmis, aan de beurt komen.

Toen Sinterklaas weer terug was naar Spanje en ik nog steeds niets van de woningbouwvereniging gehoord had, heb ik maar weer eens gebeld.
“Het heeft allemaal wat langer geduurd beste Frater, maar in Januari gaan we beginnen met het plaatsen van de keukenblokken tweede ronde”.
Gisteren dus eindelijk de verlossende brief gekregen dat ze op 4 februari om 8.00 mijn keukenblok komen plaatsen. Fantastische planning van de a-carnavallisten hier in Groningen.
Na een jaar van bellen, rekening houden met en vooruitzien mijnerzijds, moet de Frater de zegening van de optocht (d’r Zog) in Kirchroa maar afbellen, want hij wil niet weer een jaar wachten op zijn nieuwe keukenblok.

Een huurder uit zijn woning zetten gaat blijkbaar vele malen sneller dan een keukenblok erin.

Tenminste in Groningen bij de Huismeesters.

de frater

Voor de ornithologen onder ons betekent frater weer iets heel anders.
Zet uw geluid aan en luister:
http://www.vogelvisie.nl/soort/frater.php

De film van ome Willem

Ik heb in mijn leven nog nooit meegemaakt dat de Nederlandse regering zich heeft bemoeid met de inhoud van een nog uit te komen film. Zelfs niet toen het leven van Klaas Bruinsma(de Dominee) verfilmt ging worden, waarin onze prinses Mabel toch een hoofdrol vervulde. Ongetwijfeld zal dit de monarchisten zwaar voor de kop gestoten hebben, maar er was geen reden om de filmmakers en bioscopen te beschermen tegen eventuele aanslagen van beledigde oranje fans te lande.
Ook kan ik mij herinneren dat, toen de Last temptation of Christ in Nederland uitkwam, er hooguit wat boze brieven in de krant kwamen en enkele stilzwijgende protesten voor de bioscopen plaats vonden.
Heel anders is het wanneer je de Koran kritisch onder de loep neemt, dan is opeens alles geoorloofd, althans volgens sommige Islamieten.
Nu is de frater absoluut geen fan van onze blonde Geert, maar wel een fan van vrijheid van meningsuiting, ook als die mening sommigen voor de kop stoot.

De Nederlandse regering is hier een andere mening toegedaan, namelijk: drijf geen buitenlandse regeringen tegen ons in het harnas ook al zijn ze nog zo fout.
China bijvoorbeeld, waar dadelijk de olympische spelen plaats vinden en een toonbeeld van goed georganiseerde dictatuur is, wordt geen strobreed in de weg gelegd. Sterker nog, als er geopperd wordt om de spelen te boycotten vanwege de schendingen der mensenrechten, kan de Chinese ambassadeur ongestraft deze acties veroordelen. Ik dacht nog wel dat geen enkele diplomaat hier in Nederland ook maar iets te zeggen heeft over het handelen der Nederlanders, laat staan dreigen met het vingertje.
Zo ook grootmufti Ahmad Badr al-Din al-Hassoun van Syrië. Ik citeer:
mocht Wilders besluiten in de film de Koran te verbranden of verscheuren, betekent dat simpelweg dat hij aanzet tot oorlogen en bloedvergieten. Het is de verantwoordelijkheid van het Nederlandse volk om hem ervan te weerhouden.
Daarbij gaat de beste(?) man simpelweg voorbij aan het feit dat het zijn verantwoording is zijn schapen op de rechte weg te houden, daar hij de herder van zijn gemeente is.
De frater vindt het ook erg vreemd dat de scheiding tussen kerk en staat, zoals we die al eeuwen kennen in Nederland, nu opeens ongedaan gemaakt wordt ten behoeven van de grootmoefti van Syrië. Wat bij hun normaal is hoeft dat hier nog lang niet te zijn.
Zo ook de middeleeuwse opvattingen over geloof en beledigingen.
Bloedwraak bestaat hier gelukkig allang niet meer en moet ook niet terug geïntegreerd worden door mensen die de middeleeuwen nog niet gepasseerd zijn. Dat zou pas echt verwildering zijn!

De Nederlandse regering zou er beter aan doen haar eigen landgenoten en hun verworvenheden te beschermen tegen mensen die onze vrijheden niet tolereren. Leidt het uitkomen van Wilders zijn film tot ongeregeldheden en/of aanslagen hier, dan zal de Nederlandse regering krachtig moeten optreden tegen die personen die onze verworvenheden met voeten treden en niet tegen de persoon Wilders, zoals de grootmoefti dat wenst.
Ik kan niet wachten tot die veelbesproken en nog nooit vertoonde film uitkomt!

foto: de grootmoefti met de onuitspreekbare naam

Razzia’s in Nederland

Na het afsluiten van snelwegen om zo iedereen aan controles te onderwerpen, begint het fenomeen razzia’s steeds meer een alledaags verschijnsel te worden in Nederland .
Zo zijn er afgelopen nacht 49 mensen gearresteerd na een grootschalige razzia in Arnhem.
De meeste van deze “staatsgevaarlijke individuen” wegens het in bezit hebben van drugs.
Het is nu eenmaal een feit dat in het uitgaansleven door sommige mensen af en toe verdovende middelen, anders dan alcohol, gebruikt worden, maar om hier het centrum van Arnhem voor af te sluiten en iedereen te fouilleren gaat mij toch te ver.
Tevens bleken er soortgelijke acties dit weekend te zijn geweest in Rozendaal, Rheden en Doesburg. Stuk voor stuk broeiplaatsen der criminaliteit, althans voor de politie regio Arnhem, want anders kan je dit soort acties toch niet verantwoorden.

Razzia, volgens de van Dale een politionele drijfjacht, was een bekend verschijnsel uit de tweede wereldoorlog. De bezetters(destijds wehrmacht of SS van de Duitsers) sloten een weg, stad of stadsdeel af en doorzochten alle huizen en voertuigen en fouilleerden iedereen. Kon je geen geldig identiteitsbewijs tonen, of was je iemand van een bepaalde etnische minderheid dan kon je meteen mee naar het cachot.
De bezetters heden ten dage, de politie, zijn op zoek naar veel zwaarwegendere zaken. Naast het bekende Ausweis, wordt er ook gecontroleerd op openstaande boetes, drugsbezit, gestolen auto’s en landbouwdiesel in de tank. Zaken die het afsluiten van een stadscentrum of snelweg natuurlijk rechtvaardigen, vinden de bezetters.

De frater vindt van niet. Ik vind dat er tegenwoordig veel te licht gedacht wordt over preventieve controles en razzia’s. Wat is er gebeurt met Nederland en zijn bewoners?
Datgene wat we amper 60 jaar geleden nog “en masse” afkeurden en veroordeelden, gaat er nu in als zoete broodjes. Hoe kan dat? Wonen er dan geen Nederlanders meer in dit land of hebben de machthebbers in die zestig jaar tijd de bevolking zodanig kunnen hersenspoelen, zodat zij dat wat voorheen als fout werd ervaren, nu goedkeuren en zelfs toejuichen?
Ik opteer voor het laatste en zolang de Nederlander zich daar niet bewust van wordt, gaan we met zijn allen in een sneltreinvaart naar de dictatuur toe. Iets wat de (nog) ouderen onder ons nog moeten kennen uit de jaren 1940- 1945.

Nee, dan justitie in Noord Limburg, die zijn toch een stuk soepeler naar de burgerij toe.

Nadat hij 5 agenten had aangevallen met een mes, kon de verdachte na een nachtje cel alweer naar huis gaan.

Het dropje van Opa

Na zo’n 35 jaar sigaretten, sigaren en pijp gerookt te hebben ben ik ondertussen alweer anderhalf jaar clean. De frater gaf, spreekwoordelijk, de pijp aan Maarten of had er tabak van. Debet hieraan was niet alleen de almaar groter wordende macht van de antirook-Taliban, die mij en mijn collega rokers steeds meer rookplekken afnam, maar vooral het hoesten als ik ’s morgens opstond, deed voor mij definitief de knoop doorhakken. Dat de buren in mijn rokerstijd nooit aanklopten vanwege lawaaioverlast als ik weer eens mijn longen leeg blafte, verbaast mij nu nog steeds.
Om nu te zeggen dat ik niet meer verslaafd ben zou een leugen zijn. Gisteren nog dacht ik aan het roken van zo’n lekker sigaretje, een ritueel wat decennia lang mijn pauzes, ontmoetingen, feestelijkheden, na gedane arbeid, opstaan en horeca bezoek beheerste. Het gebeurt niet zo vaak meer, maar toch, af en toe als de situaties zich voordoen komt die drang naar boven.
De eerste twee maanden waren verschrikkelijk. Wat moest de frater in godsnaam nu met zijn handen doen, als hij een bekende op straat tegenkwam. En hoe kon ik mijn pauzes vullen? Toch niet alleen met eten, om nog maar te zwijgen van mijn slapeloze nachten.
Na die tijd waren de eerste gevolgen al direct zichtbaar, 20 kilo in drie maanden erbij. Ik leek wel een echte Capucijner. Nu is mijn gewicht alweer tijden stabiel rond de 100 kg en heeft de strijd tegen het overgewicht de plaats ingenomen van die tegen het roken.
Achteraf gezien ben ik misschien wel op tijd gestopt met mijn verslaving, want dit jaar moeten zelfs de laatste bolwerken van de rokers eraan geloven. De horeca namelijk, moet op 1 juli 2008 rookvrij zijn.
Hoe moet dat nu verder voor onze tabaksjunkies? Een opvang zoals wij die al jaren kennen voor de heroïne-, cocaïne- en alcohol-verslaafden, bestaat er niet. Ik heb ook nog niet gehoord van AA zelfhulp groepen.
De frater weet de oplossing. Die werd hem jaren geleden aangereikt door zijn naamgenoot, opa Gijs. Als klein fratertje ging ik op zondagmorgen na het kerkbezoek altijd naar opa waar de mannelijke helft van de familie steevast aan het klaverjassen was. Fijn was dat om als 5 jarige bij de grote mannen te horen. Maar dat kerkbezoek maakte je ook hongerig en het duurde nog wel een uur eer de vrouwen hun wederhelften en kroost kwamen halen voor de maaltijd. De grote kerels hadden blijkbaar geen last van honger want ik zag ze altijd kauwen op iets wat zwart en kleverig was. Ha, dropjes dacht ik in mijn onwetendheid en vroeg aan opa of ik er ook een mocht. Welja, zei opa om van mijn gezeur af te komen, hier heb jij er ook een, maar wel opeten! Ik heb het geweten. Het resterende uur, tot mijn moeder ons kwam halen, lag ik kotsend en badend in het zweet boven de composthoop in de tuin, zwerend dat als ik eenmaal beter zou zijn, ik nooit meer een dropje van opa wilde hebben.
Ja het dropje bleek pruimtabak te zijn, iets wat vroeger veelvuldig gebruikt werd, maar heden ten dagen in de vergetelheid is geraakt.
Dus verstokte rokers in Nederland, blijf uw nicotineverslaving voeden en stap over op pruimtabak. Gegarandeerd geen afkickverschijnselen!
Anders weet de frater er nog wel een, snuiftabak, echter dat ligt nogal gevoelig in de horeca!

Het Samenkleven

De frater mag graag alleen vertoeven en zo mijmerend de tijd doorbrengen. Nadenkend over hemzelf, zijn handelen en tekortkomingen, over de wereld en haar zin, over de mens in het algemeen en zijn schepper. Om dit te kunnen en mogen doen zoekt hij vaak de eenzaamheid, want enkel dan kan hij niet afgeleid worden door de mensheid en alle onbenulligheden die hiermee samenhangen, om zodoende zijn denken los te kunnen maken van de aardse beperkingen.
AL EEN noemt hij dat. AL EEN met zichzelf, de omgeving, de toekomst, het heden en verleden.
In deze staat wil de frater dan ook absoluut niet gestoord worden, door welk mens dan ook.
Het beste kan ik dat doen in mijn huis, waar ik de deur gesloten kan houden. Op de heide zou ook kunnen, mits deze uitgestrekt genoeg is en ik geen verdwaalde geest tegenkom. De woestijn zou beter zijn, maar die hebben we niet in Nederland.
Ik denk dat het AL EEN voor ieder mens goed kan zijn en hem naar een hoger niveau zal leiden.

Lijnrecht hier tegenover staat het samenzijn. De ergste vorm hiervan heet het samenkleven.
Het niet AL EEN kunnen of willen zijn en zodoende constant op zoek zijn naar andere mensen om zijn/haar eigen wezen te bevestigen, vergeten en te vermoorden. Want dat is wat er gebeurt als de mens vergeet zijn wezen te voeden uit de bron van zichzelf.
Alleen zijn, is voor veel mensen beangstigend, want ze hebben nooit geleerd om met hun gedachten om te gaan. Nee, zet even een muzakje op want het is zo stil. Of de televisie, want mijn hoofd tolt. In deze gevallen zal de muziek of televisie de gedachtestroom in de hersenen bepalen en in banen leiden. Dat scheelt, hoeft men dat niet meer zelf te doen!

AL EEN is blijkbaar niet voor ieder een weggelegd. De mensen die hier wel mee om kunnen gaan, worden door het gros afgeschilderd als eenzaam, afwijkend en vooral zielig. De meerderheid normeert en dat terwijl ze geestelijk de minderheid zijn.
De EENZAMEN zijn SAMEN EEN en het zout in de pap van deze aarde.
Het zijn diegene die met recht mens genoemd worden, in de zin die God bedoelde.

Benoemen en Bouwen?

Het nieuwe jaar is nog maar amper begonnen of iedereen probeert er weer een politiek slaatje uit te halen. Doekle Terpstra schreeuwt het Trouw van de daken. Tolerantie is het toverwoord.
Tolerantie, een signaal door blanken(citaat Doekle) afgegeven naar allochtonen.

Tolerantie hebben we ten opzichte van andere geloven. Iedere, ook nog zo onbeduidende religieuze sekte, mag hier hun geloof uitdragen, praktiseren en/of een kerk voor hun gemeenschap bouwen. Sterker nog, bij mij in de buurt is een hervormde kerk omgedoopt tot Moskee. Doe ik niet moeilijk over, daar de klandizie toch al kwijnende was en de Mohammedaanse samenleving stond te springen om een gebedsruimte.
Tolerantie hebben we aangaande ons geloof. Iedereen in Nederland mag grappen maken over onze profeet, Jezus van Nazareth.
Tolerantie hebben we als onze overzeese landgenoten niet weten wat ze met hun criminelen moeten doen, daar hun Bon Futuro gevangenis vol is. Kom maar hier met die jongens en we geven ze een huis in Nederland.
Tolerantie hebben we als een minister van de Antillen schreeuwt dat Nederland schuld heeft aan het vercriminaliseren van hun samenleving. Hun bloedjes van kinderen zijn in de cocaïnehandel gestapt omdat er zoveel vraag in Nederland naar was. Tja, dat kan je hun natuurlijk niet verwijten volgens een, dacht ik, redelijk ontwikkeld mens, als hun minister.

Mogen wij misschien van mensen die niet de oer Nederlandse mentaliteit hebben, maar wel in onze samenkleving wonen, ook een beetje tolerantie verwachten ten aanzien van onze gebruiken.
Ik vind van wel. Een gast in mijn huis zal zich moeten gedragen naar de wensen van zijn gastheer, in dit geval ik dus. Hij/zij/het spoelt netjes de wc na gebruik door, ook al is dat in hun land van herkomst ongebruikelijk vanwege watertekort.

Zo vind ik ook dat het signaal door blanken afgegeven naar allochtonen(citaat Doekle Terpstra) aangaande tolerantie volstrekt overbodig is. Er wordt m.i. al meer dan genoeg getolereerd van onze gasten, bv bloedwraak, moet bespreekbaar zijn.
Invoeren Sharia, moet bespreekbaar zijn.
Onderwijs in het Arabisch, moet ook kunnen.
Vrouwenbesnijdenis ook voor de Nederlandse vrouw in het ziekenfondspakket.
Bullshit!

Wie in Nederland woont, praat Nederlands en tolereert onze Nederlandse gebruiken.
Tolerantie moet ook komen van onze gasten. Als katholieke gelovigen tolerant zijn t.o.v. cartoons over hun profeet, verwacht ik dat ook van Nederlandse Islamieten, als het gaat over Mohammed.
Wij hebben hier niets te maken met de mening van een of andere middeleeuwse geitenneuker uit de heuvels van centraal-Turkije of een analfabete Imam uit het Rifgebergte in Marokko.
Je woont hier, waar onze gebruiken en tolerantie gelden. Een tolerantie die past bij de Nederlandse cultuur en niet aangepast moet worden aan onze gasten, omdat enkele teergevoelige schepseltjes er niet tegen kunnen dat hun geloof en/of de koran kritisch worden doorgelicht.
Ook dat behoort tot onze cultuur, kritiek kunnen en mogen uiten op alle facetten van de samenkleving!
Wen er maar beter aan. Zo niet, doei.